ang check up sa NKTI

December 6, 2007

Kasama ko ang aking sisterette na si Ate Etzhel, pumunta kami sa National Kidney and Transplant Institute (NKTI) para magpa-check up. First time ko lang pumunta doon kaya nung nasa road palang kami, madami akong nai-imagine na scenario. Medyo may di kasi magandang image sa akin ang mga government hospitals kaya iniisip ka na baka madumi, may amoy na di maganda, madumi ang CR, masungit at bugnutin ang mga staff, etcetera, etcetera.

Pero pagdating namin sa NKTI, nagulat ako. Ibang-iba ang nakita ko sa na-i-imagine ko kanina. friendly ang guards at ang linis ng lugar (floor, ceiling, elevators, stairs at  CR). pati nga si ate etzhel na-impress din. at take note habang papunta kami sa industrial clinic na nasa room 3212 ng annex 2 building, wala man lang akong naamoy na "amoy ospital".

After almost an hour of waiting, I finally met the kidney doctor, si Dr. Arnel Chua. i showed him the results of my recent ultrasound and after ng ilang tanong, he recommended na mag-undergo ako ng cbc, urinalysis at creatinine. he also told me na mas makabubuti daw na ulitin ang ultra sound ko kasi may mga time daw na kapag nag-ultra sound sa NKTI iba ang findings at para na rin daw makasigurado na talagang may parapelvic cyst nga ako sa right kidney. 

Pumunta na kami sa main building, sa department of laboratory medicine, para sa mga tests. kaka-impress ha: mabilis ang service, airconditioned ang waiting area, may queing number, malinis ang CR sa loob at mabait ang mga tao. after akong kuhanan ng dugo at urine samples, dumiretso na kami sa radiology department para naman sa ultrasound. nung malapit na kami sa area, napadaan kami sa social services division at bigla akong nalungkot. ito na kasi yung "charity" area eh, at ang daming tao, may mga naka-wheelchair pa. bigla ko tuloy natanong sa sarili ko, yung mga charity patients kaya pareho lang ang natatanggap na treatment sa pay patients? i mean yung convenience na naranasan ko ganun din kaya sa kanila. noon ko lang din naisip na kaya pala nung bago ako mag-start ng check up tinanong ako kung "pay patient" ako.  habang pinagmamasdan ko ang mga tao na naghihintay ng tulong mula sa social services division, nagpray ako na sana may magawa naman ako para makatulong in my own little way. hay. (mag-aral kaya ako ng medicine?)

pagdating sa radiology department binigyan ako ng parang request slip at pinabalik sa main building para magbayad ng ultrasound fee. after lunch na daw ako ma-u-ultra sound kasi lunch break. so after namin sa cashier,  sumugod na ang  mga beauty namin sa duck chow (yung resto sa 2/f ng cafeteria) para mag-lunch. in fairness ang cafeteria ay parang mini-fastfood sa mall. may mga kiosk sa loob. may nakita pa akong country style donut booth at kiss (yung may tindang kikiam at fishball). okay naman ang food sa duck chow kaya lang medyo mabagal ang service saka maliit ang space.

hindi na ako nasamahan ni ate etz sa ultrasound kasi kailangan na nyang bumalik sa resto nya. so around 2:30pm pumunta na ako sa ultrasound section. bago ang session, i was asked to drink 3 glasses of water kasi kailangan daw ang urinary bladder ko ay full. so mega inom naman ako. after a few minutes, tinawag na ako at pinapasok sa ultrasound room. cute at mabait naman yung doctor na nagperform ng ultrasound (sayang di ko nakuha ang name). after a while natense pa ang beauty ko kasi bigla syang lumabas at may tinawag na isa pang doctor at may kung anong tinuturo sa screen ng machine. kinabahan ang beauty ko. after a few minutes ay natapos na rin ang ultrasound ko. sinabihan ako na bumalik na lang next day for the results.

habang palabas ako ng radiology department, syempre napadaan na naman ako sa social services division. mas dumami pa ang tao doon at syempre naawa na naman ako. may nakita akong isang bata na siguro mga 7-9 years old, may mask sya at nakaupo sa wheelchair. nag-hello ako sa kanya at ngumiti naman ang kasama nyang babae. gusto ko sanang makipag usap sa kanila kaya lang hindi ko alam anong sasabihin ko. ngumiti na lang ulit ako at nagsabi ng God bless pagkatapos ay lumiko na ako para pumunta sa department of laboratory medicine for the results of my tests.

isang katotohanan ang malinaw sa akin sa mga oras na yun, lahat ng tao—mayaman, mahirap, bata, matanda, maganda, pangit—-pantay pantay lang pag may sakit…lahat nasasaktan…lahat nahihirapan…lahat nagagastusan…lahat nalulungkot…lahat naapektuhan…lahat nangangailangan ng tulong NIYA.